Dag 2 is aangebroken. We moesten de keuze maken of we 3,5 uur gingen lopen naar de volgende overnachtingsplaats of 8,5 uur. 
Wij als echte bikkels gingen natuurlijk voor de 8,5 uur. Nou dat hebben we geweten…

De dag zou lang worden met als eindpunt ‘Refuge de Malniu’.
Na ongeveer een uur lopen kwamen we een onbemand hutje tegen in het midden van een kleine vallei. Hier stonden een aantal tentjes opgezet waar langzaam wat personen ontwaakte. Er graasde paarden tussen de tentjes en vanuit de struiken dwarrelde vlinders in de lucht. Dit is zeker een mooie plek om te overnachten en wellicht hadden we dat gedaan als we wisten dat het bestond (een aanrader dus).

Na een tijdje kwamen we langs ‘Refugio de L’illa’. Dit was een bemande, luxe refuge die werd bewaakt door twee hilarische honden. Om bij de hut te komen moest je eerst door een weiland met wilde koeien waar de honden continue op reageerde.
We besloten om hier wat te eten en een bakkie te doen. Het uitzicht was prachtig en het stukje dat de honden en koeien ‘opvoerde’ zorgde voor entertainment onder het eten.

Al snel gingen we weer verder want we hadden nog een behoorlijk stuk voor de boeg. Onderweg nog bij een beekje gestopt en hier lekker gepauzeerd met onze voetjes in het water.
Langzaam merkte we dat we vermoeid raakte. Het was pas dag 2 en we moesten nog wennen aan de afstand en inspanning.
Dat we na 8,5 uur eindelijk aankwamen op de eindbestemming van die dag, vonden we dan ook zeker niet erg. Hier hebben we eerst 1,5 uur gezeten om bij te komen. We hebben ons volgegeten met chips, olijven en zo ongeveer de rest wat ze in het winkeltje te bieden hadden. Dit allen onder het genot van een biertje.

De campingplaats was vet. Het was een simpel grasveld met houten omheining. Het lag in een vallei tussen hoge bergen. Vanuit de camping liepen verschillende routes en er waren dan ook aardig wat mensen die hier overnachten en verschillende dagtochten deden.
De douches en toiletten lagen in een soort van bunker. Waar een grote, luidruchtige compressor zorgde voor het warme water.
Niels en ik besloten om hier zeker nog een keer terug te komen, maar dan wellicht voor een langere periode.
Paarden hielden de wacht waardoor wij na en zien van de mooie zonsondergang, rustig onze ogen dicht konden doen en in dromenland konden verzuilen.

Ben je zelf van plan om de GR11 te lopen, heb je vragen of wil je gewoon wat kwijt? Stuur me dan gerust een berichtje!