Het is op dit moment 35 graden buiten. Het nieuws stroomt over van de veelbesproken ‘Hittegolf’.
Wanneer ik opsta van mij stoel voel ik dat ik dikke voeten heb. Dikke voeten door de warmte. Dit brengt me terug naar vorige week…
Want in Nijmegen, op vrijdag 19 juli, rond half 3, stapte ik samen met mijn ouders over de finishlijn van de 103e Nijmeegse 4daagse.
Mijn vingers verandert in kleine worstjes, maar met een glimlach van oor tot oor, want dit was tof!


Het is dinsdagochtend kwart over 4. De start van de 4daagse en we mochten mee in de vroege startgroep. Ik heb er ontzettend veel zin in en vond het dan ook hoog tijd om te beginnen.
In de rij voor de start druk ik op de ‘Volg mij’ knop van de 4daagse-App en zie ik links en rechts van mij wat wandelaars nog het laatste ontbijt naar binnen stouwen. Langzaam schuift de horde van mensen naar voren tot we over de startlijn stappen. Het wandelen kan beginnen!

Langs de kant staan al volop mensen aan te moedigen. Voornamelijk dronken studenten en wat is dat hilarisch. Uitspraken zoals “Je bent er bijna” en “Nou als ik er zo uit zou zien als jou, zou ik ook mee doen” worden stuk voor stuk tegen me aangehouden terwijl ik een plakkerige ‘bier-high-five’ mag ontvangen.
Wat verder uit de stad wordt het rustiger, maar ook hier zitten al mensen langs de weg. Kinderen in hun pyama’s die uit bed zijn getrokken om de lopers maar te kunnen voorzien van een komkommertje, stukje cake of een handje spekjes op de vroege morgen.
En in elk dorp wat je tegen komt is het 1 groot feest. Liedjes als “Atje voor de sfeer“, “Sweet Caroline” en “Jij krijgt die lach niet meer van mijn gezicht” zijn niet meer weg te denken uit het 4daagse repertoire.

Rond de 20 km nemen we de eerste pauze. Het is ondertussen 9 uur ’s ochtends wanneer ik een bak met pasta naar binnen werk.
Even later stappen we opgeladen en wel weer verder.

Na 40 km zit de eerste dag erop. Het is tijd voor een ijskoud biertje op de wedren voordat we onze weg vervolgen naar de camping. En dat biertje smaakt goed!

Dit patroon herhaald zich ook de rest van de week. Het komt neer op: fietsen ,wandelen, rusten, eten, potje Rummicub en slapen.
Qua pijntjes gaat het goed. Pas na dag 3 voel ik dat ik spierpijn heb. Verder heb ik nergens last van. Ook is er geen blaar te bekennen.
Dit in tegenstelling tot andere mensen die ik heb zien lopen. Er liepen wandelaars op teenslippers met voeten volgeplakt met tape door de blaren, of met sokken in hun sandalen.
Dat noem ik nog eens ‘helden op sokken‘…

Op vrijdag, na ongeveer 155 km komen we op de laatste dag aan bij de beruchte ‘Via Gladiola’. Links en rechts van de weg is het bezaaid met mensen. Volgens mij is er in de rest van Nijmegen geen hond meer te bekennen.
Er wordt vollop geklapt, gejuicht, gezongen en genoten. Het gevoel van de Via Gladiola is niet uit te leggen totdat je het zelf meemaakt. Ik voel me een Heldin to the max!
Bij de KWF-stand langs de route wordt een foto gemaakt van mij met een bord met het opgehaalde bedrag erop. Maar liefst 607 euro heb ik op kunnen halen door alle lieve mensen die me hebben gesponsord. Geweldig!

Even later op de route staan Niels, m’n zussen en m’n schoonzus langs de kant. Ik krijg een enorme bos met gladiolen in mijn handen gedrukt waardoor ik de laatste 2 km’s scheef loop (ik wilde graag gladiolen, nou dat heb ik geweten…), maar het maakt allemaal niet meer uit.
Een aantal van de gladiolen deel ik uit aan kinderen met ‘gladiolen-verzamel drang’ terwijl ik geniet van het laatste deel van de route.Bijna bij het eind maakt een bewaker nog een foto van mij en mijn ouders en dan is het tijd om over de veelbesproken lijn te stappen. De FINISH!

Even later, na het feestvieren, zitten we met onze benen omhoog na te genieten van de week. Ik denk aan volgend jaar en dat ik wellicht, wie weet, eventueel wel de 50 km ga trotseren. De volgende uitdaging.

Laat maar komen!