Mijn telefoon rinkelt. Het is een van mijn zussen. Enthousiast vertelt ze me dat ze nog een ticket over heeft voor ‘Het verborgen huis van Madame de Berry’. Madame de hoe? Precies, dat dacht ik ook.
Op mijn planning stond een rustige zondagmiddag in het teken van shorttrack. Maar ik laat mij overhalen.

Nog geen uur later sta ik voor een oud Delfts grachtenpand. Om de hoek komt mijn zus aanlopen samen met haar vriend gevolgd door mijn oudste zus. Zij hebben zich blijkbaar ook over laten halen. Wat een overtuigingskracht.
We lopen door het smalle steegje richting de voordeur van deze Madame. Kloppend op de deur komt de wierook geur ons tegemoet. Er wordt opengedaan en vanaf dat moment voelt het alsof al mijn reukzintuigen naar de knoppen zijn en mijn leven zojuist met vijf jaar is verkort. De geur van wierook gemengd met andere vreemde luchtjes trekt mijn neusgaten in (en is vervolgens voor minstens twee weken niet meer weggetrokken). In gedachten denk ik aan de halve fles shampoo die ik nodig heb om deze geur ooit uit mijn haren te krijgen.

Maar de vrouw die open deed was vriendelijk en dus besluiten we om naar binnen te stappen. Binnen wordt vervolgens uitgelegd dat we ieder een koptelefoon op krijgen waarin we allemaal hetzelfde verhaal horen. Het blauwe knopje is voor ‘harder’ en het zwarte knopje voor ‘zachter’. De tour kan beginnen.

Een jonge gast loopt met ons mee de eerste kamer in en gebaart ons om op de aangewezen stoelen te gaan zitten. Even later klinkt een mannelijke verhalenverteller-stem in mijn oren. Hij vertelt over een klein meisje op een schommel en de rest… dat kan ik niet goed volgen. Het verhaal is wazig en ik kan er geen lijn in ontdekken. Daarnaast word ik afgeleid door alle tierlantijntjes om mij heen. De kamer is knalroze en er is geen hoekje te bekennen waar geen beeldje staat of een muur waar geen schilderij hangt. Alles is afgewerkt met gouden randjes en glinsterende lovertjes.
Ondertussen is de jonge die met ons meeloopt opgestaan en gebaart ons om naar de volgende kamer te lopen. Het valt mij op dat, net als de hele situatie, de bewegingen van de gast ook wazig zijn.
In de volgende kamer nemen we opnieuw plaats op de stoelen en de man in mijn oren vervolgt zijn verhaal.

Dit gaat zo een aantal kamers door. Op een gegeven moment worden we verwezen naar een knus, houten bankje. Ik ga zitten. Nog altijd heb ik geen idee waar het verhaal over gaat.
Terwijl de verhalenman opnieuw gepassioneerd zijn wazige verhaal vervolgt, zet de jonge gast een knuffelkonijn op mijn schoot. De konijn is zacht, heeft lange hangoren en voelt wat smoezig aan door alle andere mensen die het konijn waarschijnlijk al in hun handen hebben mogen nemen. Ook mijn zussen en zwager krijgen ieder een knuffelkonijn op hun schoot geworpen. Op een of andere manier zie ik er blijkbaar uit dat ik een konijn niet voldoende vind, want de gast heeft me ondertussen bedolven onder de konijnen. “Waarom vraag je? Geen idee.” De man in mijn oor hoor ik wel iets vertellen over konijnen, maar tot de dag van vandaag is de actie met de knuffelkonijnen nog altijd een raadsel voor mij.

Ondertussen zijn we aangekomen in de ene laatste kamer van het huis, de keuken. Er wordt ons via onze hoofdtelefoon verteld dat we hier een drankje gaan drinken op Madame Berry (dit is overigens het eerste van de audiotoer dat ik begrijp). We krijgen een klein shotglaasje aangereikt met daarin een vloeistof wat smaakt naar zoete cranberrylimonade.
Vervolgens vertelt de man in mijn oor dat we nog een laatste dansje met z’n allen gaan maken, als afscheid aan madame de Berry. En hier ben ik even totaal niet op berekend. De jonge gast die de gehele tour met ons mee heeft gelopen en ons gewezen heeft op onze zitplekken, begint ineens uitbundig te dansen. Hij gaat er helemaal in op. En wij… wij staan te kijken. Maar niet naar hem, nee dat zeker niet. We weten niet waar we naar moeten kijken, niet wetende wat we met onszelf aan moeten. Naast mij zie ik de heupen van mijn zus lichtelijk heen en weer bewegen. Is dit omdat ze daadwerkelijk wil dansen, of is het om de ongemakkelijke sfeer in de keuken naar een ietwat lager niveau te brengen?
Ik moet heel eerlijk bekennen, deze situatie, op dit moment, komt zeker in mijn top drie van ongemakkelijkste momenten.

Blij dat dit tafereel voorbij is, gaan we door naar de volgende kamer. We nemen plaats op een viertal stoelen en hebben zo uitzicht naar buiten over een dakterras. Buiten komt een meisje aanlopen in een lange rode jas en in haar hand houdt zij een paraplu. Ze doet de deur open en stapt naar binnen, doet haar jas uit en zet de paraplu in de hoek. Vervolgens besluit ze direct voor ons te gaan dansen. Dit houdt ze zo’n vijf a tien minuten vol en besluit dan haar spullen weer te pakken en de trap af te lopen naar beneden.

Hiermee is ook de tour tot een einde gekomen. We overhandigen onze koptelefoons en lopen vervolgens dezelfde trap af als waar het meisje naar beneden is verdwenen.
De vrouw van het huis vraagt ons wat we er van vonden. Mijn zweverige zus vond het natuurlijk ‘vet’. Ikzelf weet het niet zo goed. Wat heb ik het afgelopen uur nou eigenlijk in godsnaam gezien en gehoord? Het verhaal en het doel zijn me totaal onduidelijk. Even denk ik dat het aan mij ligt en dat ik het ‘gewoon’ niet begrepen heb. Maar eigenlijk blijkt al snel dat niemand het verhaal begrijpt. En het doel? Het doel is blijkbaar dat je het niet zou begrijpen en dat je daar over na gaat denken. Ja ja… tuurlijk… Nou dat is dan in ieder geval gelukt.

Het gene wat ik daadwerkelijk wel begreep van de middag is waarom deze plek ‘het verborgen huis’ heet. En dat mogen ze wat mij betreft, lekker zo houden!